ΜΙΑ ΠΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΓΕΛΟΥΣ

Για το Νίκο

Ποτέ μου δεν κατάλαβα την τόση πρεμούρα με τα δελφίνια. Εντάξει, είναι χαριτωμένα, εντάξει, με γοητεύουν να τα βλέπω από το πλοίο πηγαίνοντας στα νησιά, αλλά έχουν καταντήσει προϊόντα styling πια. Ο κάθε επώνυμος που σέβεται τον εαυτό του τα αναγάγει σε «λατρεμένα». Στο Κολωνάκι, έχουν πολλή πέραση τελευταία. Συγκαταλέγονται στα in θέματα συζήτησης. ’σε εκείνα τα τεράστια ενυδρεία-μπανιέρες με τα δελφίνια. Πολύ ήρεμα, πολύ παιχνιδιάρικα, πολύ ξενέρωτα. Πολύ του ζωολογικού κήπου. Πολύ του συρμού! Καθόλου του γούστου μου. Εγώ γουστάρω τ΄ άγρια ζώα, τα ανημέρωτα, αυτά που μπορούν, άμα τύχει ή άμα πειράξεις τα παιδιά τους, να σε κατασπαράξουν, τα περήφανα, τα μοναχικά, αυτά που πεθαίνουν με ψηλά το κεφάλι. Να μου πεις τις τίγρεις, τα άλογα, τα λιοντάρια, τους λύκους, μάλιστα. Αλλά τα δελφίνια. Χα! Η κολλητή μου τα λατρεύει και αποκαλεί το γιο της «δελφινάκι». Ελπίζω αυτός να της γίνει άντρας κανονικός, όχι του γλυκού νερού. Ευτυχώς, οι υπόλοιποι φίλοι μου είναι πιο σοβαροί. Απλώς δεν πολυγουστάρουν τα ζώα.

Θάλασσα απέραντη, θάλασσα μπλε - όχι γαλάζια, μπλε. Γεμάτη από αποχρώσεις, ιριδισμούς. Βυθός που τρέμει στο χάδι του φωτός. Κοχύλια, πετράδια, βρύα, που κινούνται μέσα από τις φωτεινές αντανακλάσεις. Χώρος χωρίς ατμοσφαιρικό αέρα, αλλά γεμάτος από ανάσες ζωής. Βυθίζομαι στο μπλε και τα μαλλιά μου ξέμπλεκα απλώνονται γύρω από το πρόσωπό μου, σα μεταξένιες ίνες γύρω από το υφάδι. Δεν το περίμενα, αλλά δεν έχω καμία δυσκολία να αναπνεύσω. Αντίθετα, παίζω κάτω από την επιφάνεια του νερού και κινούμαι με την ίδια άνεση που θα κινιόμουν και πάνω στο στέρεο χώμα.

Αλλά είμαι ανάλαφρη, συντονίζομαι με τις ριπές του νερού, μπορώ να κάνω το σώμα μου ό,τι θέλω έτσι ελαφρύ που είναι, κάνω τούμπες, απλώνω τα χέρια όσο μπορώ πιο πολύ και ανοίγω τα πόδια. Το θαλασσινό νερό εισχωρεί παντού στο κορμί μου, με γεμίζει τόσο απολαυστικά όσο το σπέρμα, στο πρόσωπό μου αναδύεται ένα τεράστιο χαμόγελο και μετά ξεσπάω σε τρελά γέλια, αδυσώπητα και ατέλειωτα, μέχρι που δεν αντέχω, θα πεθάνω λέω, αλλά εδώ που βρίσκομαι δεν έχει καμιά σημασία, απλά θα αλλάξω διάσταση. Οι φόβοι μου ψάχνουν χώρο να στριμωχτούν αλλά με βρίσκουν γενναιόδωρη, τους τον δίνω όλον κι αυτοί διαλύονται μέσα στο θαλασσινό νερό, βγαίνουν στην επιφάνεια σε φυσαλίδες, τις παρασέρνει ο θαλασσινός αγέρας, απογειώνονται προς το φως, γίνονται φως.

Το δέρμα μου έχει ανοίξει, δεν αναπνέω από τη μύτη και το στόμα, αναπνέω από κάθε κύτταρο του κορμιού μου, που έχει γίνει ένας πόρος ανοιχτός στον απέραντο αιθέρα. Το οστά μου γίνονται όλο και πιο μαλακά, ακούω τον ήσυχο παφλασμό του νερού που με περιβάλλει, η ρότα ενός πλοίου με παίρνει μαζί της, στις κουπαστές κρεμασμένοι άνθρωποι γελούν βλέποντάς με. Κάνω ό,τι θέλω τον όγκο μου κι έτσι επιταχύνω τη φορά μου, δε θέλω να χάσω αυτά τα γελαστά πρόσωπα, δε θέλω να πάψω ν΄ ακούω τα γέλια, σκορπίζω χαρά και σκορπίζομαι στη χαρά. Το πλοίο φεύγει γοργά. Κάτι, κάποιος μου λείπει. Γιατί δεν είμαι ευτυχισμένη;

O ήχος αλλάζει. Φωνές που μου είναι γνώριμες, με καλούν, όχι απλώς με καλούν, με προσκαλούν κι εγώ ανταποκρίνομαι, δεν ανταποκρίνομαι όμως με τα αυτιά μου, ανταποκρίνομαι με το όλον μου, μ΄ αυτό που είμαι, μ΄ αυτό που θέλω να είμαι, κι ενώνομαι μ΄ αυτές τις φωνές αλλά όχι όπως κάνω συνήθως. Δεν προηγούμαι, ούτε ακολουθώ, αλλά είμαι εκεί όπως είναι και όλα αυτά τα πλάσματα που τώρα πια έχουν φτάσει κοντά, που τώρα πια με περιτριγυρίζουν. Αλλά στάσου, δεν είμαι απλώς χαρούμενη. Χορεύω, γλυστράω στο νερό, και νιώθω -πρώτη φορά στη ζωή μου- να ενώνομαι έτσι, να διαλύομαι με τόση ευκολία και το ίδιο εύκολα τα κομμάτια μου να βρίσκουν πίσω τη θέση τους σαν προσχηματισμένο παζλ. Είμαι, αλλά δεν είμαι, αφήνομαι, πάω να τρομάξω αλλά απλώς πάλλομαι πιο δυνατά και σε μια άλλη συχνότητα, απλώς ο χορός μου αλλάζει, ο χορός όχι η ουσία μου, και συνεχίζω να στροβιλίζομαι και οι φωνές μου σχίζουν τον αέρα για να γίνουν τραγούδι που ο άνεμος το παίζει με τις δικές του χορδές. Τραγούδι που πια δεν είναι μοναχικό, δεν είναι κραυγή λύκου, είναι συγχορδία γιατί όλοι τραγουδάμε ή φωνάζουμε ή κραυγάζουμε. Χάνω τον ήχο μου, αλλά δε χάνω τη φωνή μου, αντίθετα τη βρίσκω πιο πλούσια, πιο μεστή δεν μπορώ να την κρατήσω, αλλά δε με νοιάζει ιδιαίτερα να κρατάω κάτι, μ΄ αρέσει έτσι που είμαι περιτριγυρισμένη από ζωές, μ΄ ερεθίζει που ο πιο όμορφος ή η πιο όμορφη -καμιά σημασία- του κοπαδιού με πλησιάζει και θέλει περισσότερα παιχνίδια μαζί μου. Το ίδιο το κορμί μου γίνεται πια μουσική, δεν ξέρω πού με πάει η ροή του νερού, δεν ξέρω τι κάνω, δεν ξέρω τι λέω, δε με νοιάζει να πεθάνω, δε με νοιάζει να συνεχίσει ή να σταματήσει αυτό που γίνεται.

Μια μικρή πόρτα σαν καταπακτή εμφανίζεται στη μέση του πουθενά και κλείνει ίσα ίσα τη στιγμή που προλαβαίνω να μπω στο μικρό νερένιο δωμάτιο. Τοίχοι υψώνονται πάνω από τον πυθμένα της θάλασσας στο μέγεθός μου, χάνεται ο ορίζοντάς μου, από πάνω, στο μόνο κομμάτι που μένει ελεύθερο, η θάλασσα μπαίνει στο κλουβί μου και με πνίγει, η θάλασσα έχει γίνει εχθρός, δεν έχω λύση, δεν έχω διέξοδο, είμαι απελπισμένη, έχω χάσει τους συντρόφους μου, τον έρωτα, εμένα, φοβάμαι να πεθάνω, επιζητώ το θάνατο, κουτουλάω στα ντουβάρια γύρω μου, γεμίζω αίματα, η θάλασσα γίνεται κόκκινη, ουρλιάζω, η κραυγή μου σχίζει τη θάλασσα, τον αγέρα, τα σύννεφα, γίνονται βροχή, αλλά ούτε η βροχή πέφτοντας στη θάλασσα δεν μπορεί να διαλύσει το αίμα.Αιμορραγώ, η φωνή μου χάνεται, οι τοίχοι γίνονται καθρέφτες, μέσα στο κόκκινο πλαίσιο με βλέπω, τα τεράστια υγρά μάτια ποιανού είναι; Είμαι εγώ αυτό που βλέπω στο καθρέφτη; Είναι ένα δελφίνι που διαλύεται σε άνθρωπο, ένα δελφίνι που κλαίει, ένα δελφίνι που μιλάει, ένα δελφίνι που με ρωτάει με τα τεράστια υγρά μάτια του : Γιατί;

Ξυπνάω μέσα σε μουσκεμένα σεντόνια. Τα μάτια μου τρέχουν, δεν μπορώ να σταματήσω να κλαίω. Η μάνα μου από πάνω με κοιτάζει με γεμάτα έννοια μάτια, με το βλέμμα που μόνο μια μάνα μπορεί να με κοιτάζει. Τι έπαθες κόρη μου; Γιατί ουρλιάζεις έτσι; Ανοίγω το στόμα μου, δε βγαίνει φωνή, ένας λυγμός μόνο που μοιάζει με κείνον τον ήχο των παλλόμενων δελφινιών που κολυμπούσαν στον ωκεανό, ένας λυγμός που μοιάζει με συγγνώμη.

ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΛΟΥΜΑ
Σύμβουλος Επαγγελματικής Ανάπτυξης