Φωτογραφία Lucy Pringle

Μια μικρή ιστορία
(...ένα μέρος της ιστορίας, από το υπό έκδοση βιβλίο αφιερωμένο στην κα Ιωάννα Γκολφινοπούλου)

(Είναι Φεβρουάριος του 2002. Τα δελφίνια τα είχα «δει», αισθανθεί αλλά δεν είχα πάει από κοντά να δω τι γίνεται. Ο Κώστας διάβασε μια μέρα στην εφημερίδα ότι εμφανίστηκε μια φάλαινα στον Κορινθιακό...)

***

***
***
Ένα όμορφο πρωινό, στα μέσα Μαρτίου του 2002, ξεκινήσαμε από τη λίμνη Βουλιαγμένης Λουτρακίου, με το φουσκωτό ΔΕΛΦΙΣ για μια αναζήτηση...

Κώστας: Αυτό το ταξίδι θα έχει μάλλον πολλές εκπλήξεις.
Νίκος: Πώς το λες αυτό;

Κώστας: Το δημοσίευμα λέει για τη φάλαινα στον Κορινθιακό, αλλά ο Κορινθιακός ξεκινάει από εδώ (λίμνη Βουλιαγμένης - Λουτράκι) και φτάνει στην Πάτρα...

Νίκος: ΟΚ, αλλά κάτι διαισθάνθηκε η Ιωάννα, και μάλιστα όταν τής είπα ότι διάβασες στην εφημερίδα για τη φάλαινα του Κορινθιακού μού είπε «και δεν πας να δεις τι γίνεται»; Με μια χαρούμενη απορία τής απάντησα «μα πώς θα είναι δίπλα σε μια φάλαινα;» και «πώς θα τη βρούμε»; «Πάντως δε θα σού κτυπήσει το κουδούνι του σπιτιού σου», μού είπε γελώντας η Ιωάννα.

****

Ο Κώστας, ο αδελφός και φίλος, είχε ήδη ετοιμάσει τα ειδικά μικρόφωνα (υδρόφωνα) για να καταγράψει τους ήχους από τη φάλαινα κάτω από την επιφάνεια του νερού, ενώ εγώ ήμουν ήδη φορτωμένος με αρκετά φιλμ και είχα σε πλήρη ετοιμότητα τη φωτογραφική μου μηχανή.

Κώστας: Πολλή ησυχία δεν έχει;
Νίκος: Ναι, πολλή.
Κώστας: Θα ξαπλώσω λίγο. Ξενύχτησα για να τελειοποιήσω τα μικρόφωνα. Όταν και άμα δεις κάτι, ξύπνα με.
Νίκος: ΟΚ.

Τα μάτια μου βυθίζονταν στο βαθύ μπλε της θάλασσας και το πραγματικό μπλεκόταν με το φανταστικό των εικόνων του μυαλού μου, στη θέλησή μου να γίνει κάτι, να δω κάτι.

Νίκος: Κώστα ξύπνα. Εκεί, στα δύο μίλια, δ ε λ φ ί ν ι α......

****

Κώστας: Νίκο, μήπως είναι καρχαρίες;
Νίκος: Τόσοι πολλοί μαζεμένοι δε γίνεται, αλλά εκτός αυτού έχω καλό μάτι, είναι δελφίνια. Πάμε, πιάσε τιμόνι! Όταν πλησιάσουμε, κόψε ταχύτητα και πάρε πορεία παράλληλα με αυτά. Είδα στο διαδίκτυο ότι εάν θέλουν αυτά, θα επιλέξουν τα ίδια να έρθουν κοντά μας. Πάω να ετοιμάσω τη μηχανή μου.

Θεέ μου, πώς να περιγράψω τη σκηνή; Πάνω από 100 δελφίνια κολυμπούσαν δίπλα μας και σιγά σιγά ήρθαν κοντά μας, περνούσαν κάτω από το φουσκωτό, πεταγόντουσαν στον αέρα. ΄Αγγελε, Κυριάκο, Δήμητρα, Ελευθερία, αρχίσαμε να τα βαπτίζουμε στο λεπτό. Δάκρυα γέμισαν τα πρόσωπά μας ενώ τα κλικ της φωτογραφικής μηχανής αναμειγνύονταν με τα κλικ των δελφινιών σε μια μαγική εικόνα με ελεύθερους ήχους πάνω στο μπλε λιβάδι της θάλασσας.
Μετά από λίγο απομακρύνθηκαν και παρακολουθώντας τα από μακριά ο Κώστας ετοίμασε το ηχογραφικό σύστημα.
Τα πλησιάσαμε και πάλι παίξαμε μαζί τους. Για να ηχογραφήσουμε έπρεπε να είμαστε ακίνητοι. Έτσι και κάναμε. Έσβησα τον κινητήρα, έριξε το υδρόφωνο μέσα στη θάλασσα και τότε πήραμε τη δεύτερη χαρά. Το σύστημα λειτουργούσε και στα ακουστικά φτάνανε οι φωνές των...Αγγέλων της Θάλασσας.
Εκεί που ήμασταν ακίνητοι, έκπληκτοι, είδαμε καμιά εικοσαριά δελφίνια να μάς πλησιάζουν πιο κοντά και να αρχίζουν μια ήρεμη χορογραφία γύρω-γύρω από το φουσκωτό.

Τρεις μέρες μετά είχα τα αποτελέσματα από τα πρώτα φιλμ με τα δελφίνια του Κορινθιακού.

Έχοντας στα χέρια το πολύτιμο υλικό περίμενα στον προθάλαμο του γραφείου της Ιωάννας γεμάτος χαρά και περηφάνια για το κατόρθωμά μου.
Ιωάννα: Τώρα λοιπόν είδες πώς λειτουργούν τα πράγματα. Μη φοβηθείς και βάλε εμπρός για την έκθεση φωτογραφίας...

***

***
***

Το 2005 έκανα την πρώτη έκθεση φωτογραφίας στην Αθήνα.
Το 2006 τη δεύτερη στη Θεσσαλονίκη και την τρίτη στην Καβάλα.
Το 2008 απέκτησα το επαγγελματικό σκάφος ΑΓΓΕΛΟΣ...